چند روز قبل از جشن تولد 2 سالگی دخترم....

عزیزم...سارینا جونم...

در چند روز قبل از تولدت که مشغول انجام دادن تزئینات بودیم، به طور کاملا مستقیم می خواستی در همه کارها وارد بشی و کمک کنی...

به خاطر اینکه تازه از شیر گرفته بودمت، یک کمی لجباز شده بودی که به قول همه بزرگ های فامیل کاملا این لجبازی ات طبیعی بود، با اینکه اصلا برای گرفتن شیر به سمتم نمیامدی ولی با لجبازی هات که برای هر چیز کوچیکی غرغر می کردی کاملا واضح بود که از این قضیه به شدت ناراحتی.

نسبت به تولد یک سالگی ات، یک کمی بیشتر اذیتم کردی که علت اصلی اش همان قضیه شیر بود که به خدا من بی تقصیر بودم و مرحله ای از زندگی ات بود که باید تحمل می کردی تا برات عادی بشه...

تا من به سمت کاغذ و قیچی می رفتم در هر جای خونه که بودی سریع میامدی کنارم و می خواستی شما هم وارد کار بشی و مثلا کمکم کنی و اگه کاری بهت نمی دادم این قدر لجبازی و گریه می کردی که مجبور می شدم کاملا قید اون کار رو بزنم....

یک جورایی خیلی بداخلاق شده بودی و دائما غرغر می کردی....

دیگه چند روز مانده به تولدت خودم هم خیلی ناراحت بودم و استرس داشتم که خدای ناکرده جشن خوبی نشه، چون واقعا اذیتم می کردی و از بغلم جدا نمی شدی و یک کمی کارهام عقب افتاده بود....

خلاصه اینکه اول از همه با توکل به خدا و بعد کمک های بابا محمد تونستم کارهای تولدت رو به موقع انجام بدم...

حتی به قدری یک بار لجبازی کردی که دیگه مجبور شدم یک قیچی کند به دستت بدم که تو هم مثل من کاغذ ببری تا من بتونم به کارهام برسم: 

فکر کنم یک نیم ساعتی ازت هیچ صدایی نمیامد و غرق بریدن کاغذها با قیچی بودی.اصلا متوجه دوربین هم نشدی.

این جا من و بابا در حال وصل کردن ریسه های تزئینی تولدت بودیم که کاملا کنار ما حضور داشتی و در جریان مستقیم امور بودی :

این هم شب قبل از تولدت هست که در پوست کردن سیب زمینی ها برای سالاد الویه داشتی کمک می کردی:

خلاصه اینکه هیچ موقع نمی تونی بیکار بنشینی و عاشق کار کردن و کمک کردن هستی به ویژه کارهای آشپزخونه.